Αρχαία γη

Φιλίππου χώρα

χρυσός

και άργυρος

Παγγαίου δώρα

Ερείπια

-μάρτυρες

μιας δόξας μακρινής

χαμένη

στους αιώνες-

ανακαλούν

τη μνήμη μας

να την αναβιώσει

στο ιστορικό βασίλειο

τιμή να αποδώσει

Θεσσαλονίκη. Μία πόλη “ζωντανή”, που ποτέ δεν “κοιμάται”.

Αρκεί να περιπλανηθεί κανείς στους δρόμους της και θα συναντήσει διαφορετικούς τύπους ανθρώπων και πραγμάτων στην πολυπρόσωπη αυτή πόλη.

Στους δρόμους της πόλης, κάποιες ανθρώπινες φιγούρες, άγνωστες μεταξύ τους, κινούνται βιαστικά και σε προσπερνούν αδιάφορα χαμένες στην καθημερινότητα τους. Άνθρωποι που σου χαμογελούν, που κλαίνε, ερωτευμένοι που περπατούν αγκαλιασμένοι στο λιμάνι, άνθρωποι μοναχικοί, παιδιά που παίζουν στην πλατεία, άνθρωποι που ζουν και δουλεύουν στον δρόμο. Εικόνες γεμάτες αντιθέσεις, που έχουν πάντα να σου διηγηθούν μία ιστορία.

Εικόνες γεμάτες ζωή σε μία πόλη που κάθε μέρα αλλάζει.

Περιδιαβαίνοντας στην περιοχή των Φιλίππων, ο χρόνος σταματά και η ιστορία αγκαλιάζει και φυλακίζει τον τόπο.

Μάχες αρχαίων Μακεδονικών αγώνων, σταυροδρόμι της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, Χριστιανισμός και Αγ. Παύλος.

Ένας τόπος, πολλές ιστορίες.

Κίονες και μνημεία, που στέκονται φρουροί της ιστορίας και της ταυτότητας μας.

Προσπάθησα να τα αποτυπώσω μέσα από τις εικόνες μου, ολόκληρα ή μέρη αυτών.

Αγέρωχα, επιβλητικά να μας θυμίζουν ότι δεν είναι όλα προσωρινά.

«Αν θα είχα καρδιά,

θα' θελα να κρύψω το μίσος μου στον πάγο,

περιμένοντας τον ήλιο να βγεί»*.

Και βλέποντας το φως,

θα έκλεινα τα μάτια.

*Gabriel G. Markes

Με αυτήν την δουλειά προσπάθησα να προσεγγίσω το αστικό τοπίο μέσα από μια άλλη αισθητική φόρμας - σύνθεσης που συνδυάζει την φωτογραφία με την γραφιστική , τονίζοντας τα σχήματα, τα χρώματα και την βαριά ατμόσφαιρα του κέντρου . Οι εικόνες που προσπερνάμε αδιάφοροι κάθε μέρα, πηγαίνοντας πάντα με γρήγορους ρυθμούς το κεφάλι κάτω.

Σίγουρα υπάρχουν σημεία στην πόλη που αξίζουν την προσοχή μας. Μικρές γωνίες και λεπτομέρειες ή ακόμα και κλασικά μνημεία, μεγάλοι δρόμοι , ψηλά κτίρια ,γερανοί και εργοτάξια όλα παίζουν τον ρόλο τους σε ένα τοπίο που ο καθένας από εμάς συνήθισε να βλέπει ,να αγαπά και να ζει με διαφορετικό τρόπο.

Ζούμε σ' ένα κόσμο που βρίσκεται συνεχώς σε επαφή με το νερό.

Άψυχα και έμψυχα , με τον ένα ή τον άλλο τρόπο

ακουμπούν και συζούν με το γλυκό , αλμυρό , καθαρό , διάφανο νερό.

Το νερό που αποτελεί ένα από τα βασικότερα στοιχεία της ζωής

είναι επίσης και πηγή καλλιτεχνικής έμπνευσης και έκφρασης.

Παρουσιάζω μια μικρή επιλογή κάδρων που εμπεριέχουν τμήματα

της συνεχούς αυτής επαφής μας έμμεσα ή άμεσα.

Εἶπε ἡ Ἀθηνά, ἡ θεὰ ἡ γλαυκόματη, καὶ φεύγει, νὰ διαγείρει

στὸν Ὄλυμπο, ὅπου ἀμετασάλευτος τῶν θεῶν κρατιέται ὁ θρόνος,

ὡς λέν’ οἱ μπόρες δὲν τὸν βρέχουνε, δὲν τὸν χτυποῦν οἱ ἀνέμοι,

γαλήνη ἀτέλειωτη, κι ὁλόλευκη φεγγοβολὴ τὸν λούζει.

Ἔτσι οἱ θεοὶ οἱ πολυμακάριστοι τὸν χαίρουνται ἀναιώνια.

Ὀμήρου Ὀδύσσεια, Ζ, 41-46

(μτφρ Ν. Καζαντζάκης-Ἰ Κακριδὴς, εκδ. Ἐστία, Ἀθήνα 1956)

Το παιχνίδισμα των χρωμάτων και των σχημάτων υπό το πρίσμα της σύγχρονης αρχιτεκτονικής όπως αυτή πραγματώνεται μέσω των όγκων των σύγχρονων πολυκατοικιών.

Ο ηθελημένος κατακερματισμός, η απόσπαση του μέρους εκ του όλου συντελείται με σκοπό να δοθεί το έρεισμα του διαλόγου του αρχικού έργου με αυτό που διαμορφώνεται απ΄ το άγγιγμα της ματιάς του φωτογράφου - παρατηρητή.

(...) Να μην είναι θάνατος, αλλά ένας βαθύς ύπνος

που θα διαρκέσει εκατό χρόνια. (...)

"Η ωραία κοιμωμένη" των αδελφών Γκριμμ.

Μία αναφορά στους αδελφούς Γκριμμ μέσω της ελεύθερης

φωτογραφικής απόδοσης του περιεχομένου του έργου τους.

Απεικονίσεις λιτές, χωρίς εντάσεις,

με το θέμα να απουσιάζει

και να δίνει την θέση του στο φόντο,

βασισμένες στο χρώμα

και στον διαχωρισμό του κάδρου στα τρία.

Αποτέλεσμα μιας αναζήτησης του ελάχιστου

και της δύναμης που μπορεί να κρύβει

η πιο απλή και καθιερωμένη σύνθεση

και η επανάληψη της

σε συναφή ή εντελώς αντίθετα θέματα.

Οι χώροι - τοπία που φιλοξενούν τις βιομηχανίες δεν είναι φιλικοί προς τον άνθρωπο.

Δεν ζεις ευχάριστα σε αυτούς τους τόπους, που πολλές φορές σε τρομάζουν με την ασυνήθιστη αισθητική τους.

Στα μάτια μας τα τοπία αυτά, μας φαντάζουν - όχι αδικαιολόγητα - σαν τερατόμορφοι δράκοι που μάχονται βρυχώντας και φυσούν ατμούς και φωτιές.

Εντούτοις με μια διαφορετική ματιά θα μπορούσαν να μετατραπούν σε όμορφες εικόνες που μας ταξιδεύουν…

Καλό ταξίδι…

Μία χειμερινή φωτογραφική εξόρμηση στον Όλυμπο

είχε ως αποτέλεσμα να αιχμαλωτίσω με το φακό μου στιγμές

από την ήρεμη ζωή του βουνού.

Τα δέντρα έριξαν τα φύλλα τους, απλώνοντας ένα χρυσαφένιο χαλί.

Τα χιόνια λιώνουν σιγά - σιγά , δημιουργώντας περίεργες φιγούρες.

Τα φύλλα παρασυρμένα από τα νερά του ποταμού,

συσσωρεύονται σε μια πέτρα.

Η φύση είναι ένα θέμα που με γοητεύει.

Έχει άπειρες εικόνες για φωτογράφηση, προσφέροντας ταυτόχρονα και μία αίσθηση χαράς.

«Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι…»

μας λέει ο ποιητής, που σίγουρα έχει δεί πολλά λιμάνια.

Μα κι από ψηλά η πόλη είναι το ίδιο όμορφη

τώρα που τη φωτίζει ο κεραυνός.

Γρήγορα κατηφορίζω κοντά της και προσπαθώ

να τη γνωρίσω, να την χορτάσω.

Τριγυρνάω στις φωτεινές πλατείες, στους δρόμους,

στην παραλία.

Μα ό,τι το πρωί με κουράζει, αυτοκίνητα ,κόσμος, φασαρία,

η νύχτα το αλλάζει, το ομορφαίνει.

Η νύχτα περνά, οι δρόμοι άδειασαν.

Η ομίχλη ορμά κι η πόλη πολιορκείται μα δεν παραδίνεται.

Είμαι μόνος, γυρίζω μέσα στην πόλη, σκοτεινιά.

Βλέπω με τα μάτια της ψυχής.

Τώρα μέσα στο φεγγαρόφωτο τα φωτοστέφανα αναδύονται

και γυαλίζουν.

Βρήκα παρέα ,πέρασα όμορφα....Πέρασα;

Δεν ξέρω δεν θυμάμαι.

Η νύχτα φεύγει μα δεν με γέλασε, μου’δωσε ό,τι μπορούσε,

την αγκαλιά της….

Η ανθρώπινη μοναχικότητα

δε διαβιεί μόνο σε κλειστούς χώρους και σκοτεινά δωμάτια. Προσπερνώντας τους τέσσερις τοίχους, διαχέεται σε δρόμους, πάρκα και ερημιές, μπλέκεται με τις μοναξιές άλλων ανθρώπων και απρόσκοπτα συνεχίζει την πορεία της.