Φωτο  γράφω

Πινελιές φωτός εισβάλουν σαν μια ξένη και αφύσικη λάμψη που έχει έρθει από το πουθενά για να ζωγραφίσει μέσα στο σκοτάδι. Επιλέγει τι θα αναδείξει και τι θα αφήσει κρυμμένο στη σκιά του.
Μια αχτίδα που καθοδηγεί, περιγράφει, τονίζει δίνει σχήμα και μορφή ενώ μοιάζει να αιωρείται μέσα στο κενό. Διαπερνά σκοτεινά τοπία και ορίζει πρωταγωνιστές ,άλλοτε ζωντανούς και άλλοτε άψυχους.
Μια φανταστική εικόνα που σκέψεις και συναισθήματα παίζουν κρυφτό με το φως.

Ελεύθερη ροή 

Ελεύθερη ροή σκέψεων, ιδεών, συναισθημάτων. Μια προσπάθεια να δώσω διέξοδο στα ανείπωτα του εσωτερικού κόσμου.
Η επαφή με το φυσικό στοιχείο με βοηθά να έρχομαι σε επαφή με τον βαθύτερό μου ψυχισμό. Σε αυτό το περιβάλλον καθρεφτίζεται η ύπαρξή μου. Δεν μου χαρίζεται ούτε με λυπάται. Είναι εκεί απλά και με δέχεται, με περιμένει. 
Εγώ στέκομαι αδύναμος μπροστά του με μόνο όπλο τη φωτογραφική μου μηχανή. Χρειάζεται να βρω τη δύναμη να του επιβληθώ. Εκείνη τη δύσκολη και συνάμα ιερή στιγμή, πρέπει να διαλέξω μέσα από αυτό το φυσικό τοπίο τα στοιχεία και τις εικόνες που με αντιπροσωπεύουν για να συνθέσω το κάδρο μου. Ένα κάδρο ζωής, συντεθειμένο από ένα παζλ μορφοποιημένων εικόνων και στιγμών. 

Λήμνια γη

Η παρούσα έκθεση με τίτλο «Λήμνια γη», αποτελείται από ένα σύνολο εικόνων της νήσου Λήμνου. Ενός τόπου ξεχωριστού, που αποτελεί ακόμα μία από τις τελευταίες γωνιές της Ελλάδας που διατηρεί αμόλυντο το ατόφιο μπλε του ουρανού και την πορτοκαλόχρωμη ώχρα της γης. Ενός τόπου που έχει καταφέρει να παραμείνει αμόλυντος από τις αλλοιώσεις του σύγχρονου τρόπου ζωής και που μπορεί ακόμα να σε ταξιδεύει σε περασμένες δεκαετίες ή ακόμη και στους αρχαϊκούς αιώνες των Καβείριων Μυστηρίων. 
Παραθέτω την προσωπική μου ματιά, προσπαθώντας να αποφύγω την επιφανειακή αποτύπωση ταξιδιωτικών περιγραφικών εικόνων. 

Στο άδειο δωμάτιο
το μόνο που μπορεί να έρθει
είναι το φως.
Τι άλλο μπορεί
να αγγίξει
τον τοίχο μιας φυλακής.
Της φυλακής που μπορεί να είναι 
ο διάδρομος μιας πολυκατοικίας.
Η στάχτη, το έρημο χωριό,
το αυστηρό είδωλο μιας κούκλας.
Όλα λάμπουν.
Στην προσμονή μιας καρέκλας
που περιμένει.

Οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται σε αυτήν την ενότητα είναι αποτέλεσμα επίμονου αλλά και επίπονου κυνηγιού της εικόνας.
Εντοπίζω το θέμα κάθε φορά σύμφωνα με τις συνθήκες που θα προκύψουν από την ιδιαιτερότητα της στιγμής.
Σ’ αυτή την ενότητα των φωτογραφιών η χρονική στιγμή μεταφέρεται από τον παρελθόντα χρόνο στον παρόντα και ταυτόχρονα στον μέλλοντα, καθώς και στο χρόνο της αιωνιότητας.
Χρησιμοποιώ απλές συνθέσεις, καθημερινές και ανθρώπινες.
Στιγμές κλεμμένης ζωής από τον φυσικό κόσμο στον υπερφυσικό κόσμο του χαρτιού και του κάδρου.
Οι άνθρωποι που παρουσιάζονται εμπρός μας, ξεπηδώντας μέσα από το κάδρο, μας προκαλούν να δούμε τις φωτογραφίες, να τις διαβάσουμε, να τις ανιχνεύσουμε και να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα.

Ζω και εργάζομαι στη Θεσσαλονίκη

Ζω και εργάζομαι στη Θεσσαλονίκη, μία πόλη με πολλά 
φωτογραφικά ερεθίσματα.
Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη που ζούμε και σίγουρα αγαπούμε.
Την έχουμε δει σε διάφορες φάσεις περισσότερο ή λιγότερο όμορφες αλλά σίγουρα πάντα όμορφες.
Προσπάθησα να τη δω με το βλέμμα κάποιου ταξιδευτή που την πρωτογνωρίζει , την ερωτεύεται και προσπαθεί να βρει την πιο όμορφη οπτική της γωνία, μάταια όμως. 
Όσο προσπαθούσα να την αποτυπώσω τόσο η πόλη ξέφευγε και άλλαζε συνεχώς, δίνοντας μου συγχρόνως ευκαιρίες για νέες λήψεις. 

Υγρό στοιχείο 

Αφήνοντας πίσω 
το θόρυβο της πόλης 
βουτάς και μπαίνεις
σε κόσμο άλλο
ήρεμο, γεμάτο ομορφιά 
με κυρίαρχο το μπλε
σε όλες του τις αποχρώσεις 
και το αρχέγονο παιχνίδι
του φωτός 
με του νερού την ύλη. 

Θαρρείς 
αυτό το σκηνικό
έχει στηθεί
με μοναδικό σκοπό
αρχικά
να σε μαγέψει
και στην συνέχεια
να σε ταξιδέψει

DANCEinCOLORS

Ακούγεται συχνά ότι η φωτογραφία είναι η πιο αδικημένη τέχνη ή ακόμη κι ότι δεν είναι καν τέχνη. Αυτό το κρίνει και το δέχεται (ή όχι) ο καθένας μας. Όμως όλοι μας έχουμε προσπαθήσει (χθες , σήμερα , αύριο) να παγιδεύσουμε με την φωτογραφική μας μηχανή , μια στιγμή μας , να καταγράψουμε ένα ωραίο τοπίο , μια ευχάριστη στιγμή μας , ένα γεγονός. Αυτή είναι η φωτογραφία. Αυτό που αλλάζει κάθε φορά είναι το μάτι του φωτογράφου και το ζητούμενο αποτέλεσμα. Δισεκατομμύρια λήψεις από δισεκατομμύρια ανθρώπους. Για λόγους αισθητικούς , καλλιτεχνικούς , καταγραφικούς , τεχνικούς , ενημέρωσης κλπ.
Όλοι μας έχουμε συμμετέχει στην φανταστική αυτή στιγμή του «κλικ» , στην αποθήκευση της χρονικής στιγμής.
Η σύγχρονη τεχνολογία έχει φέρει πιο κοντά στον καθένα αυτή την στιγμή κι έχει προσδώσει άπειρες δυνατότητες μετάλλαξης του ποθούμενου αποτελέσματος.
Αφήνω στην κρίση σας το αποτέλεσμα της χρωματικής αυτής παρέμβασης σε μια σειρά φωτογραφιών που παρουσιάζω. 
Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζω φωτογραφίες με επιπλέον χρώματα από αυτά των αποχρώσεων του άσπρου και μαύρου , όπως επίσης και ψηφιακά επεξεργασμένες.
Θεώρησα ότι με αυτή την παρέμβαση έχω παντρέψει την φωτογραφία με την ζωγραφική , σε αυτό το χρωματικό αποτέλεσμα που ομολογώ ότι με ενθουσίασε.

Το πορτρέτο ενός συγγραφέα 


Η παρούσα έκθεση έχει τίτλο «Το πορτρέτο ενός συγγραφέα». 
Η φιλία μου με τον εικονιζόμενο αλλά και η συγγραφική του δουλειά με ενέπνευσαν στο να κάνω τη συγκεκριμένη φωτογράφηση για τη μοναχικότητα που διαποτίζει τα γραπτά του, την τάση φυγής και περιπλάνησης που αρχίζει το λυκόφως και καταλήγει την αυγή σε μία συνεχή εσωτερική αναζήτηση. Οι ήρωές του άνθρωποι καθημερινοί, συνηθισμένοι, οδηγούν την ύπαρξή τους στα όρια, μέσα από διαδρομές υποφωτισμένες και περιθωριακές.
Είναι περισσότερο μία προσπάθεια σκιαγράφησης του έργου του συγγραφέα παρά η φωτογραφική αποτύπωση του ίδιου του προσώπου του, ενός πορτρέτου πιο ψυχογραφικού.

Ένα κλικ που φυλακίζει μέσα του τις επιθυμίες και τις ανάγκες ενός άλλου διαφορετικού κόσμου, που σήμερα ή έπειτα από χρόνια θα γευτεί ο καθένας μας.
Κάποιοι από αυτούς απολαμβάνουν τη βόλτα τους ξένοιαστοι από σκοτούρες και ελεύθεροι από υποχρεώσεις. Άλλοι πάλι καθισμένοι στο κατώφλι του σπιτιού τους αναζητούν λίγη συντροφιά , ένα γλυκό χαμόγελο και μια καλημέρα. Στο ίδιο σημείο κάποιοι άλλοι αγωνίζονται ακόμη να κερδίσουν το ψωμί τους πουλώντας τη μικρή πραμάτεια τους.
Αυτό που επιζητούν όλοι τους είναι να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους με αξιοπρέπεια και έχοντας κάποιον να τους συντροφεύει…

Η φωτιά και το νερό


Η φωτιά και το νερό είναι δύο στοιχεία που αιώνες αντιπαλεύουν το ένα το άλλο. 
Τα στοιχεία αυτά έχουν δυνάμεις που μας δόθηκαν σαν δώρα από τον Θεό.
Η κάθε δύναμη ανεξέλεγκτη μας προκαλεί φόβο γιατί επιφέρει καταστροφές, εάν όμως την δαμάσουμε και την μπορούμε να την μετατρέψουμε σε εργαλείο δημιουργίας και ανάπτυξης.
Από την αέναη αυτή διαπάλη των δύο στοιχειών νικητής βγαίνει πάντα το νερό.
Έτσι η ηττημένη φωτιά έρχεται να μας καλοπιάσει με τα καθημερινά της δώρα, το φως, την θερμότητα, το ψήσιμο του φαγητού, κ.α.
Στην καθημερινή βιοπάλη μας δημιουργούμε κατασκευές από τα σκληρότερα υλικά.
Τα υλικά αυτά λιώνουν και μεταμορφώνονται με πολύ μόχθο, κόπο, ιδρώτα και την “συντροφιά “ της φωτιάς. 
Ένα μικρό δείγμα του μεγαλείου και της δύναμης της φωτιάς εγκλωβίζονται σένα φύλλο χαρτί για να δούμε την λάμψη και την ομορφιά της .

ΛΑΧΑΝΟΚΗΠΟΙ 2006

Μεταξύ Λιμένα και οδού Γιαννιτσών και μεταξύ σταθμού ΚΤΕΛ και Σιδηροδρομικού Σταθμού οριοθετείται η συνοικία των Λαχανοκήπων Θεσσαλονίκης.
Έως πρόσφατα συγκαταλέγονταν στις πλέον υποβαθμισμένες περιοχές της πόλης με τις βιοτεχνίες , τις μεταφορικές εταιρείες και τις αποθήκες του ΟΣΕ να κυριαρχούν σε ένα χώρο όπου βρήκαν τη θέση τους και λίγα σπίτια αλλά και κάποια θερμοκήπια – υπόμνηση της προέλευσης του ονόματος της περιοχής.
Σήμερα όλα δείχνουν να αλλάζουν. Νέα σύγχρονα συγκροτήματα γραφείων, πολυκαταστήματα, κινηματογράφοι, μοντέρνες οικοδομές και μία μεγάλη λεωφόρος μετέβαλλαν δραματικά το τοπίο προσφέροντας μία νέα όψη στη γωνιά αυτής της πόλης. Όσο για το μέλλον, πολύ συζήτηση γίνεται από τους ιθύνοντες και πολλά σχέδια έχουν κατατεθεί στο τραπέζι κρατικών και μη φορέων αναφορικά με την ανάπτυξη της περιοχής. Προς το παρόν αυτό που σηματοδοτεί το χαρακτήρα αυτού του τόπου είναι η αρμονική συνύπαρξη του παλιού με το καινούριο ενώ κυρίαρχη είναι η εντύπωση ότι το μέρος αυτό δεν «περπατιέται», πως δεν αποτελεί ο άνθρωπος το συστατικό του στοιχείο, παρά μια σειρά από κτίσματα – παλαιότερα και νέα- που «δονούν» μες στην ακινησία τους ένα πεινασμένο για ανάπτυξη χώρο.
Τη μοναχικότητα και τη μελαγχολική διάθεση που αποπνέουν αυτά τα κτίρια προσπάθησα και εγώ να αποδώσω ως συχνός επισκέπτης του συνοικισμού αυτού.