There is no there, there

Liudmila Velasco, Nelson Ramirez de Arellano Conte, Pasquale Calone, Annemie Augustijns, Annelies De Mey, Brad Temkin, Δήμητρα Ερμείδου, Πέτρος Κοτζαμπάσης, Κωνσταντίνος Φούντος, Γιάννης Χολογγούνης

29/04-20/05/10

Χώρος:  Tettix Art Gallery (Τσιμισκή-Διαλέττη 3, τηλ. 2310243304)

Ώρες λειτουργίας: Δε-Πα 18.00-21.00, Σα 11.00-14.00

Διάρκεια: 29/04-20/05

Εγκαίνια:  29/04, 20:00

Επιμέλεια έκθεσης: Γεωργία Κουρκουνάκη 

Διοργάνωση: Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

Η περίφημη φράση της Γερτρούδη Στάιν από το διήγημα της Everybody's Autobiography αναφέρεται στη σκηνή κατά την οποία επιστρέφοντας μετά από τριάντα χρόνια παραμονής στο Παρίσι αναζητά το πατρικό της σπίτι και τη γειτονιά που μεγάλωσε. Όμως εκεί δεν υπάρχει τίποτα πια, όλα έχουν αλλάξει. Το πέρασμα των τριάντα χρόνων έχει μεταμορφώσει την πατρίδα της, αφού ο χρόνος επιφέρει δομικές μεταβολές στον τόπο. Η διαρκής εξέλιξη  είναι αναπόφευκτη αλλά στο πέρασμα του χρόνου αλλάζει μόνο ο τόπος ή και η μνήμη;

Οτιδήποτε γύρω μας διαμορφώνει και πυροδοτεί τη μνήμη καθώς συνδέεται με προσωπικές αναμνήσεις και βιώματα. Η μνήμη αναφέρεται σε τόπους, σε αντικείμενα, σε καθετί που μπορεί να προκαλέσει τις αισθήσεις. Ταυτόχρονα οι εμπειρίες διαμορφώνουν την κοινή και συλλογική μνήμη χαρακτηρίζοντας τόπους και εποχές. Η μνήμη άρρηκτα συνδεδεμένη με το πέρασμα του χρόνου και την απώλεια ξεπροβάλει για να μας καθορίσει και να ορίσει τη θέση μας απέναντι σε έναν κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται.

Το παιχνίδι εναλλαγής της μνήμης με τη λήθη και της παρουσίας με την απουσία διαμορφώνει και επαναπροσδιορίζει τους τόπους που υπήρξαν, αυτούς μέσα στους οποίους βρεθήκαμε και αυτούς στους οποίους σήμερα κατοικούμε συσχετίζοντας αφηγήσεις από διαφορετικά χρονικά επίπεδα.

Τα έργα της έκθεσης παρουσιάζουν τον τρόπο με τον οποίο η μνήμη προβάλλεται στο βλέμμα του φωτογράφου και μέσα από αυτή διαφαίνεται η προσωπική αναζήτηση του τόπου. Ο κάθε καλλιτέχνης παρουσιάζει τόπους στους οποίους η ανθρώπινη παρουσία υπονοείται και με το πάτημα ενός κουμπιού συλλαμβάνει ορισμένες ποιότητες του τόπου σε έναν αόριστο ή συγκεχυμένο χρόνο, άλλοτε κρύβοντας και άλλοτε αποκαλύπτοντάς μας ορισμένες μόνο από τις πτυχές του.

Βασική αναζήτηση δεν είναι ο τόπος, αλλά αυτό που αποσιωπάται από το φωτογράφο για αυτόν. Ο θεατής καλείται σε ένα δεύτερο πλέον επίπεδο ανάγνωσης των έργων να συμπληρώσει με βάση τις δικές του μνήμες το δικό του τόπο. Έναν τόπο ο οποίος άραγε υπάρχει;