Μεταίχμιο
Μαρίλη
Παπαδοπούλου
19/04-30/05/10
Χώρος:
Λουτρά Παράδεισος (Εγνατία-Αριστοτέλους,
τηλ. 2310276447)
Διάρκεια:
19/04-30/05
Εγκαίνια:
28/04, 19:00
Σε
συνεργασία με την 9η Εφορεία
Βυζαντινών Αρχαιοτήτων
Θεσσαλονίκης
Η
δημιουργός επιστρέφει στο
σπίτι των παιδικών της χρόνων
στην Κέρκυρα, ένα σπίτι γεμάτο
ιστορίες και αναμνήσεις, σε μια
προσπάθεια να αποτυπώσει
φωτογραφικά έναν τόπο που έχει
επηρεάσει τη δική της,
προσωπική αντίληψη των
πραγμάτων. Οι αναμνήσεις της
γιαγιάς και της μητέρας της
ζωντανεύουν μπροστά της,
συνθέτοντας έτσι μοναδικά
στιγμιότυπα από διαφορετικούς
χώρους του σπιτιού. Παλιές
φωτογραφίες στους τοίχους,
έπιπλα και παιδικά παιχνίδια
από το παρελθόν, ζωγραφικοί
πίνακες που άφησαν κάποτε
κάποιοι καλλιτέχνες οι οποίοι
νοίκιαζαν ένα μέρος του σπιτιού,
απεικονίζονται ως σημαντικοί
σταθμοί της εξιστόρησης της
πορείας του σπιτιού στο χρόνο.
Σε συνδυασμό με τα έντονα
χρώματα και το φως, η δημιουργός
συνθέτει εικόνες ενός τόπου
ιδιαίτερης συναισθηματικής
αξίας για την ίδια, ενός χώρου
που παρά τη φθορά του χρόνου δεν
έπαψε να αποτελεί τόπο
συνάντησης και συμβίωσης
γενεών.
Μαρίλη
Παπαδοπούλου
Γεννήθηκε
στη Ρόδο το 1981. Σπούδασε στο
Τμήμα Φωτογραφίας του ΤΕΙ
Αθήνας, ενώ παρακολούθησε
μαθήματα στην Accademia Di Belle Arti Di
Venecia. Έχει διακριθεί με πρώτα
βραβεία σε δύο φωτογραφικούς
διαγωνισμούς και έχει
συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές
εκθέσεις στην Ελλάδα και την
Ιταλία.
Τόπος
Σύμφωνα
με τον Αριστοτέλη, ο τόπος είναι
κάτι μεγαλειώδες και δύσκολο να
συλληφθεί, ωστόσο είναι κοινώς
παραδεκτό ότι σχετίζεται με το
χώρο και το χρόνο.
Γενέθλια
γη, πατρικό σπίτι, καταφύγιο,
τόπος συνάντησης γενεών, χώρος
αυτογνωσίας, ελπίδας και
άντλησης δύναμης.
Ο
τόπος βιώνεται και μέσω των
ήχων, των μυρωδιών, των σκέψεων,
των συναισθημάτων, εντυπώνεται
στη μνήμη.
Ο
χώρος μέσα στον οποίο η
εσωτερική πραγματικότητα και η
εξωτερική ζωή συνομιλούν.
Μαρίλη
Παπαδοπούλου
Υπάρχει
μια μορφή επικοινωνίας με τα
συναισθήματα και τις εικόνες.
Αυτό εισπράττεις από την πρώτη
σου ματιά στις φωτογραφίες της
Μαρίλης και ταυτόχρονα κάτι σε
τραβάει να εξετάσεις τις
λεπτομέρειες της κάθε εικόνας
Βλέποντας
τες, σχεδόν μπορείς ν' ακούσεις
ψιθύρους και αναπνοές, το
χτύπημα της πόρτας κάπου στο
βάθος, το τρίξιμο του πατώματος,
το κελάδημα αόρατων πουλιών από
τον κήπο.
Αυτό
είναι το συναισθηματικό κλειδί
που μας δίνει η Μαρίλη για να
προσεγγίσουμε το χρόνο που
κατάφερε ν' αποτυπώσει μιας
και αυτός είναι ενιαίος και
αδιαίρετος όπως λέει το ποίημα
«Ζωή Ζωή» ο Αρ. Ταρκόφσκι. «ένα
τραπέζι για προπάππο και εγγονό...»
Η Μαρίλη χρησιμοποιεί το
παρελθόν για να κρυφοκοιτάξει
στον καθρέπτη το μέλλον.
Βρίσκει τρόπο να δει τα ίχνη του
μέλλοντος στο παρελθόν.
Ο
χρόνος είναι γι' αυτή
αντικειμενική και ποιητική
έννοια.
Αντικειμενικός
γιατί ακολουθεί γραμμική
αύξηση και συγκεκριμένη
κατεύθυνση, ποιητικός γιατί
περιέχει προσωπικά
συναισθήματα και αναμετρήσεις.
Η
αντικειμενικότητα του χρόνου
εμφανίζεται μέσα από τα
μετωπικά κάδρα που περιέχουν
εσωτερικούς χώρους με διάφορα
αντικείμενα.
Αυτός ο χρόνος μοιάζει να
κυλάει ρυθμικά και ανεμπόδιστα
από τη μία φωτογραφία στην άλλη.
Η
ποιητικότητα του χρόνου
ταυτίζεται με το φως που
διαπερνάει τα πάντα σ’ όλες τις
κατευθύνσεις. Αυτός ο χρόνος
μας επιτρέπει να αισθανθούμε
την στιγμή, να εκτιμήσουμε την
μοναδικότητα της, την
διαχρονική της αξία.
Για
τη Μαρίλη, η συνεργασία με το
φως είναι το κύριο εργαλείο στο
να καταγράφει τους διαλόγους
ανάμεσα στους διαφορετικούς
κόσμους που είναι πάντα
παρόντες σ' αυτή
εργασία.
Διάλογος
ανάμεσα σ' αντιθέσεις που
μπορείς να δεις παρελθόν και
μέλλον, παιδικό και ενήλικο,
παλαιό και σύγχρονο, τεχνητό
και φυσικό.
Εξετάζοντας
τις λεπτομέρειες και χάριν στο
εσωτερικό βάθος και την ένταση
της δουλειάς επιτρέπει στον
κάθε θεατή να προχωρήσει σ' ένα
δρόμο αναζήτησης και
περισυλλογής.
Αλεξέϊ
Κυρίλλωφ
Ζωγράφος
- Αρχιτέκτονας
