Locus Loci

Aafke Holwerda (NL), Χρήστος Αποστολάκης, Βασίλης Γεροντάκος, Βίκυ Δημητρίου, Αγγελική Μαλακασιώτη, Σούλα Παλέντζα, Μαρία Πασχαλίδου, Νίκος Πηλός, Όλγα Στεφάτου-Παπακωνσταντοπούλου

27/04-31/07/10

Χώρος:  Πολυχώρος Τέχνης και Πολιτισμού Μύλος - Γκαλερί Γ’ (Ανδρέου Γεωργίου 56, τηλ. 2310551836)

Ώρες λειτουργίας: Τρι, Τε, Πε 11:00-14:00, 18.00-21.00 Πα, Σα, Κυ 13.00-21.00

Διάρκεια: 27/04-31/07

Εγκαίνια:  01/05, 18.30-20.30

New built happiness

Aafke Holwerda

Εικόνες αποσπασματικές, στιγμιότυπα από εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, συνθέτουν το έργο της Aafke Holwerda, η οποία επιχειρεί να διερευνήσει την ιδέα της μετακόμισης και το πόσο αυτή επηρεάζει τη ζωή των ανθρώπων. Στη συγκεκριμένη σειρά φωτογραφιών της αποτυπώνει εικόνες από μια περιοχή της Ολλανδίας, που βρίσκεται μακριά από το αστικό περιβάλλον. Πρόκειται για μια περιοχή, η οποία, όπως και άλλες παρόμοιες που αποκαλούνται στα ολλανδικά Vinex, απαρτίζεται από έναν ομοιογενή πληθυσμό: οικογένειες με μικρά παιδιά, που μετακόμισαν εκεί από την πόλη προκειμένου να έχουν ένα ασφαλέστερο περιβάλλον για τα παιδιά και έναν πιο άνετο χώρο διαβίωσης. Μετακομίζοντας και η ίδια σε μια τέτοια περιοχή, η δημιουργός στοχάζεται για τη ζωή στα προάστια, για την αλλαγή στον τρόπο διαβίωσης και για την καθημερινότητα, που πολλές φορές εξελίσσεται σε μια κατάσταση ρουτίνας. Οι φωτογραφίες της δεν μιλάνε απλά για τη μετακόμιση σε έναν διαφορετικό χώρο, αλλά επίσης για την πνευματική μετατόπιση, για έναν καινούργιο χώρο στη ζωή, όπου πρέπει κανείς να παλέψει για να ανταποκριθεί στα όνειρά του και να αντιμετωπίσει την καθημερινότητα.

Aafke Holwerda

Γεννήθηκε το 1971 στην Ολλανδία. Σπούδασε στη Φωτογραφική Ακαδημία του ’μστερνταμ. Συμμετείχε σε πολλές εκθέσεις, όπως για παράδειγμα στο Φεστιβάλ Photomanifestation 2006 στο Νόντερλιχτ της Ολλανδίας, ενώ εργάστηκε ως ανεξάρτητη φωτογράφος για έντυπα και εμπορικές φωτογραφήσεις. Το 2007 διακρίθηκε στην κατηγορία «Aνθρωποι - Πορτραίτα» στο διαγωνισμό PaNL Award.  

www.aafkeholwerda.nl

Αναμνήσεις έμβιου όντος

Αγγελική Μαλακασιώτη

Ήμουν εκεί.

Και αυτή είναι μία προσπάθεια να το επαληθεύσω.

Να χαρτογραφήσω τη θύμηση ενός τόπου που έτσι κι αλλιώς έχει χαθεί στο μυαλό μου, ενώ οι αισθήσεις μου επιμένουν να τον θυμούνται πεισματικά.

Τέμνω προσεκτικά τις αναμνήσεις μου σε κομμάτια με την αχνή ελπίδα να ανακατασκευάσω αυτή την από καιρό ξεχασμένη αίσθηση εκείνου του τόπου.

Αυτά είναι τα μύχια αποτυπώματά του. Τον θυμάσαι?

Αγγελική Μαλακασιώτη

Γεννήθηκε στο Βόλο το 1983. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και συνέχισε της σπουδές της στο τμήμα AVATAR της σχολής Bartlett School of Architecture του UCL του Λονδίνου. Μέχρι σήμερα έχει συμμετάσχει σε εκθέσεις, συνέδρια και φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει λάβει διακρίσεις πειραματικού φιλμ και ψηφιακής εικόνας. Ζει και εργάζεται στο Βόλο.

Μαρία Πασχαλίδου

Αποστασιοποιημένη από την πρακτική του ντοκουμέντου, βρίσκω τον εαυτό μου πιο κοντά στην εικονοπλασία και την εικονική αφήγηση. Στο έργο μου διερευνώ θέματα εξουσίας κι ελέγχου. Ιδιαίτερη σημασία για μένα έχει η θεσμοποίηση της καθημερινής ζωής, οι αλλαγές στην αντίληψή μας για το χώρο και το χρόνο, οι νέοι ορισμοί του Εαυτού που αναδεικνύονται μέσα από την κοινωνική κινητικότητα, η σύγχρονη εννοιοποίηση του σώματος ως πεδίο τόσο κοινωνικοπολιτικής όσο και συναισθηματικής αντιπαράθεσης, οι φορείς εξουσίας που μεσολαβούν στη διαμόρφωση της ταυτότητας και στη συστηματική παραγωγή της έννοιας της Διαφορετικότητας.

Οι πρακτικές της ψηφιακής τεχνολογίας διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις φωτογραφικές και βίντεο συνθέσεις μου. Αντιπαραθέτοντας φωτογραφία και ψηφιακή εικόνα, επιθυμώ να θέσω υπό αμφισβήτηση την αύρα του ντοκουμέντου που περιβάλλει τη φωτογραφία, να προσεγγίσω κριτικά την έννοια του ρεαλισμού και να δηλώσω ότι η φωτογραφία αποτελεί πράγματι «ένα παράθυρο με θέα στον κόσμο», έναν κόσμο ωστόσο που έχει άπειρες πιθανότητες και πραγματικότητες. Με τον τρόπο αυτό, απέναντι στην ιδεολογία των «αποκαλυπτικών» φωτογραφιών και των φωτογραφιών-ειδώλων ενός καθρέφτη που επικρατεί στη «μετα-φωτογραφική» εποχή, αντιτάσσω τη δυναμική του φωτογραφικού μέσου για την παραγωγή οπτικών μεταφορών της «πραγματικότητας», οι οποίες την αμφισβητούν, της κάνουν κριτική, τη σχολιάζουν, αναδιαρθρώνουν και/ή αποδομούν.

Θεωρώντας ότι η φωτογραφία δεν αποτελεί αντικειμενικό μέσο καταγραφής, επιθυμώ να αμφισβητήσω τα όριά της. Στο στούντιό μου κατασκευάζω εφήμερα περιβάλλοντα χρησιμοποιώντας καθημερινά υλικά, κυρίως μικρά αντικείμενα, τα οποία μεγεθύνω μέσα από κοντινές λήψεις για να μεταφέρω την αίσθηση ενός αμφίσημου, πλασματικά «πραγματικού» περιβάλλοντος με τα δικά του σημαινόμενα και μεταφορές. Τα υλικά που επιλέγονται για κάθε μία από τις ενότητες των έργων μου κινητοποιούν συγκεκριμένους συνειρμούς και σημασίες και λειτουργούν ως πρότυπα οπτικών μεταφορών.

Η μυθοπλασία βρίσκεται πάντοτε στον πυρήνα του έργου μου τα περισσότερα έργα μου - είτε πρόκειται για φωτογραφίες, βίντεο ή διαδραστικά κομμάτια εμπεριέχουν στοιχεία του φανταστικού είτε μέσα από ψηφιακές παρεμβάσεις, είτε μέσα από φωτιστικούς χειρισμούς και φωτογραφικές μεταμορφώσεις που αφορούν συγκεκριμένους και προεπιλεγμένους τόπους. Η μυθοπλασία είναι το εργαλείο με το οποίο αναπτύσσω τις έννοιές μου και την άποψη που έχω για την πραγματικότητα ως μια επιτελεστική και μεταμορφωτική διαδικασία που γίνεται πάντα κατανοητή μέσα από αποσπάσματα, κομμάτια και τάσεις. Η μυθοπλασία  είναι η βιβλιοθήκη με τις πολλαπλές ερμηνείες που αποδίδω στην «πραγματικότητα» περιλαμβάνει την προσωπική μου αντίληψη ως καλλιτέχνις για την ιστορία, τον πολιτισμό, τη μνήμη, τη γεωγραφία, την κινητικότητα και τη διακοπή.

Η ομορφιά είναι ένα ακόμα συνθετικό στοιχείο του καλλιτεχνικού μου έργου. Συγκαταλέγω πλασματικά στοιχεία και σχήματα μεταφοράς για να σχολιάσω την «ασχημοσύνη» που συστηματικά παράγεται γύρω μας από κέντρα εξουσίας κι εκμετάλλευσης, ενώ παράλληλα φτιάχνω τις εικόνες μου προκλητικά όμορφες. Αυτό το στοιχείο της ομορφιάς στις εικόνες μου εξυπηρετεί διαφορετικούς σκοπούς: αντανακλά την αβεβαιότητά μου τόσο απέναντι στην πραγματικότητα όσο και στην εκλογίκευση αυτής της «ασχημοσύνης» αποτελεί σχόλιο πάνω στη γοητεία που μας ασκεί η μιζέρια αυτής της ασχημοσύνης ή ακόμα καλύτερα, είναι σχόλιο για την εξάρτησή μας από αυτή τη μιζέρια. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι συνεπάγεται την αμφισημία και την αβεβαιότητα στις εικόνες, καθιστώντας τες έτσι ανοιχτές σε περαιτέρω ερμηνείες.

Μαρία Πασχαλίδου

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Σπούδασε Φωτογραφία και Οικονομικές Επιστήμες, ενώ πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Σικάγο με ειδίκευση στη Φωτογραφία, την Ψηφιακή Εικόνα και το Ψηφιακό Video. Έχει συμμετάσχει σε εκθέσεις και projects σε Ευρώπη, ΗΠΑ, Καναδά, Ρωσία, Σουηδία, Αυστραλία και Κίνα, παρουσιάζοντας φωτογραφικές και video εγκαταστάσεις της. Ζει στην Αθήνα και διδάσκει φωτογραφία (εννοιολογικές προσεγγίσεις και παρεμβάσεις) και ψηφιακές τεχνολογίες εικόνας & video.

www.mariapaschalidou.com

The invisible wall line

Νίκος Πηλός

Ο τόπος ως σύμβολο, χωρισμένος για 28 χρόνια στα δύο με εσωτερικά σύνορα, η τομή των υποσυνόλων μηδέν. Ένα σιδηρούν παραπέτασμα σκίζει αυτόν, κι αυτός με τη σειρά του σκίζει μια Ευρώπη στα δύο. Και ξάφνου όλα αλλάζουν. Το αδιαπέραστο  τείχος σείεται, βρίθει από πόρους που μεγαλώνουν και πληθύνονται σε μια ριπή, σ' ένα βράδυ. Βιαστικά λένε κάποιοι, από πεπρωμένο λένε άλλοι. Τα πορτρέτα των Βερολινέζων, 20 χρόνια αργότερα μετά την πτώση του τείχους, έχουν το καθένα μια ιστορία, μια ιστορία για τότε που ο τόπος τους ζούσε με μια λεπτή διαχωριστική γραμμή, μία για το βράδυ που η γραμμή έχασε τη συνοχή της και μία για το αν υπάρχει σήμερα. 155 χιλιόμετρα το μήκος της γραμμής τότε και 3,6 μέτρα το ύψος της. Σήμερα, μόνο χαλάσματα σε μερικά σημεία θυμίζουν την ύπαρξή της. Κι όμως, κάποιοι θα μας πουν ότι το φάντασμά της βρίσκεται εκεί, αποδυναμωμένη και στο περιθώριο, δεν έχει πια τη δύναμη να χωρίσει οικογένειες και να ορίσει δυο διαφορετικούς τρόπους ζωής, αλλά αρνείται να ξεχαστεί.

Νίκος Πηλός

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1967 και έχει σπουδάσει γραφιστική. Συνεργάζεται με ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά, καθώς και με διεθνή γραφεία τύπου. Έχει δουλέψει σε διάφορες χώρες του εξωτερικού και φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε διεθνή περιοδικά. Συμμετείχε σε εκθέσεις φωτογραφίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει λάβει διεθνή βραβεία για το έργο του. Είναι ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Φωτορεπόρτερ.

www.nikospilos.com

Silent Crossing

Όλγα Στεφάτου-Παπακωνσταντοπούλου

Η σιωπή στη Burma είναι αναγκαία. Συγκαλύπτει τον πόνο, τη διεκδίκηση των χαμένων δικαιωμάτων αλλά και τη χαρά. Η παύση της σιωπής προκαλεί αυτόματα τη βίαιη τιμωρία των αντιδρώντων.

Η σιωπή επιβλήθηκε στο Βιρμανικό λαό από το στρατιωτικό καθεστώς μετά το πραξικόπημα το 1962. Η χούντα φημίζεται από τότε για τον μυστικοπαθή και αμείλικτο τρόπο διακυβέρνησης. Τρεις παράμετροι έχουν φέρει τον τόπο σε ένα κομβικό σημείο στασιμότητας που ζητά διέξοδο και ανασύσταση. Το πολύπλοκο πολιτικό ζήτημα, η φιλοσοφία του Βουδισμού και η αδέξια εισβολή της δυτικής και Κινεζικής νοοτροπίας στην κοινωνία συγχέονται και διχάζουν τα συναισθήματα.

Επισκέφθηκα για πρώτη φορά τη Burma το 2006 και από τότε διαρκώς επιστρέφω. Με γοήτευσε ακαριαία το μεγαλείο της βιρμανικής σκέψης που αν και στον εξωτερικό παρατηρητή φαντάζει οξύμωρη, μέσω των αντιθέσεων καταφέρνει να διατηρεί την αλήθεια και τη μοναδικότητα της. Οι άνθρωποι της έμαθαν να διαχειρίζονται τη σιωπή με οξυδέρκεια και να την μεταμορφώνουν σε πάθος, σαρκασμό, δημιουργία ή ακόμη και σε όπλο, όπως συνέβη στη σιωπηλή διαμαρτυρία της Saffron επανάστασης το Σεπτέμβριο του 2007. Κάποιοι επιλέγουν σαν μέσο προς την ελευθερία την καλλιτεχνική έκφραση, η οποία δεδομένου οτι περιορίζεται από έντονη λογοκρισία, συνιστά πολιτική στάση.

Η κοινωνία της Burma λειτουργεί φαινομενικά  υπό το βάρος της συστολής, στον πυρήνα της όμως φλέγεται από ένταση και θυμό. Αν και γνωρίζει την αναπόφευκτη αλλοίωσή της έχει σαν πρόθεση να διατηρήσει την πίστη, την ανθρώπινη ευαισθησία και ταυτόχρονα τη δυναμική της σε συνθήκες αβέβαιες. Eπιθυμώ να ανακαλύψω αυτές τις λεπτομέρειες πίσω από το προσωπείο της σιωπής που σκιάζει μία κοινωνία πολυεπίπεδη και ενεργή.

Το φωτογραφικό project Silent Crossing είναι μία έρευνα ενδιαφέροντος για τους ανθρώπους της Burma, μία πορεία ανάμεσα στις προσδοκίες, τους φόβους, τα διλήμματα και τις αδυναμίες τους.

Ολγα Στεφάτου

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981. Σπούδασε στο Τμήμα Φωτογραφίας του ΤΕΙ Αθήνας. Έχει ταξιδέψει και φωτογραφίσει σε χώρες της Ευρώπης, της Ασίας και της Αμερικής. Το 2006 ξεκίνησε το project Silent Crossing στη Βιρμανία, το οποίο και συνεχίζει να δουλεύει. Φωτογραφίες της έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά. Το 2004 συμμετείχε στην ομαδική έκθεση Prestige στη Φωτοσυγκυρία Θεσσαλονίκης και στο Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων «Διάβαση».

www.olgastefatou.com

Πλατανόδασος

Σούλα Παλέντζα

 «Το ταξίδι αρχίζει...Ένα απόγευμα του καλοκαιριού στο πλατανόδασος. Σ' έναν μαγευτικό τόπο, όπου ο ήλιος στέλνει τις τελευταίες χρυσές του ακτίνες στη γη. Το σούρουπο απλώνεται παντού, οι μικροσκοπικές Πυγολαμπίδες γλιστρούν  και πετούν πάνω στον αέρα, αναβοσβήνοντας τα νεραϊδίσια λαμπιόνια τους. Μυστηριώδεις μορφές τριγυρνούν κάτω από τα μάτια μου και πίσω από την πλάτη μου με περίεργες κραυγές. Αυτή είναι η ώρα που τα Ξωτικά  βγαίνουν για θαυμαστές περιπέτειες και ξέφρενους χορούς...»

Σούλα Παλέντζα

Γεννήθηκε το 1959 στο Παλαιοχώρι Γρεβενών. Μεγάλωσε και ζει στην Κοζάνη. Από το 2004 ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία, έχοντας συμμετάσχει στις ομαδικές εκθέσεις και εκδηλώσεις που έχει διοργανώσει το «Φωτογραφικό Εργαστήρι Δήμου Κοζάνης», του οποίου είναι μέλος. Έχει διακριθεί παίρνοντας την τρίτη θέση σε Πανελλήνιο Διαγωνισμό.

Φωτογραφικός τόπος

Βασίλης Γεροντάκος

Υπήρχε πάντα μια σκέψη που στροβίλιζε στο μυαλό μου σχεδόν από τότε που ασχολήθηκα με τη φωτογραφία, για το πως θα μπορούσε ένα παράθυρο, ένας καθρέπτης, μια σκιά, ένα μπαλόνι παιδικό να γίνουν πρωταγωνιστές μιας "άλλης'' πραγματικότητας και στην ουσία να μιλούν για το ίδιο πράγμα. Αναπόφευκτα με τα χρόνια ορίζεις έναν άξονα που περιστρεφόμενος δημιουργεί έναν ''τόπο'' που δεν είναι κομμάτι μιας επιλεγμένης χωρικής πραγματικότητας, ούτε  μια θεματική που ομογενοποιεί  με  τον  πλέον προφανή τρόπο τα πράγματα, αλλά κάτι σαν πεδίο που ό,τι ανιχνεύεται μέσα σε αυτό αποκτά μια κοινή ιδιότητα με τα υπόλοιπα στοιχειά που το απαρτίζουν. Ένας τόπος τόσο απαραίτητος  για να αποκτήσουν τα πράγματα φωτογραφική αξία, όσο το ελαστικό μέσο που γίνεται προϋπόθεση για να υπάρξει δόνηση και ένα είδος ακτινοβολίας. Μόνον τότε ένα χέρι πίσω από μια κουρτίνα, μια μεταλλική κάρδια ξεχασμένη πάνω σε ένα βιβλίο, μια σκιά και ένα τοπίο τόσο γνώριμα αλλά και τόσο άγνωστα φτιάχνουν έναν  ''τόπο"  που τελικά δεν είναι τίποτε άλλο από τον εαυτό σου.

Βασίλης Γεροντάκος

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Σπούδασε μαθηματικά και αστρονομία στο Athenaum στην Αθήνα, ενώ ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο φλάουτο. Έχει παρακολουθήσει τα σεμινάρια του Πλάτωνα Ριβέλλη, συνεργάστηκε με το περιοδικό «Ε», την εταιρία «Lyra», ενώ έχει φωτογραφίσει πληθώρα θεατρικών παραστάσεων. Συμμετείχε σε ομαδική έκθεση του Μουσείου Μπενάκη. Ζει μόνιμα στην Αθήνα και διδάσκει φωτογραφία στο φωτογραφικό εργαστήρι του δήμου Περιστερίου.

www.photocircle.gr

Βίκυ Δημητρίου

Η προοπτική, ζήτημα ουσίας της εμπειρίας, είναι ο μοχλός που αμφισβητεί, ανατρέπει, αναδομεί και παρακάμπτει άγραφους κανόνες, κώδικες συμπεριφοράς και «αυτονόητες» αλήθειες που βρίσκονται παγιωμένες εντός της πληροφορίας που προσλαμβάνουμε. Υπόθεση, εξερεύνηση, αποδόμηση διά της μεταμόρφωσης, και η εικόνα ψηλαφείται κι εξελίσσεται, για να αποκαλυφθούν καινούργιες φόρμες έκφρασης και επαφής.

Βίκυ Δημητρίου

Αποφοίτησε με άριστα από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2001. Το 2002 συνεργάστηκε με τον γλύπτη Τάκι ως βοηθός του σε μαγνητικά antigravity γλυπτά. Τα τελευταία τρία χρόνια ζει στη Χάγη, όπου συνεργάζεται με διάφορους φορείς. Συμμετείχε στην έκθεση με θέμα «Παγκόσμια φτώχεια» που διοργανώθηκε από την UNESCO Αμαρουσίου στην «Τεχνόπολη».

Phantoms and Fences

Χρήστος Αποστολάκης

O Χρήστος Αποστολάκης χαράσσει τη φωτογραφία προσθέτοντας έτσι νέα πληροφορία στην επιφάνεια της. Η πράξη της παρέμβασης είναι μια πρακτική που συχνά έχει χρησιμοποιηθεί μέσα στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας. Τα παλίμψηστα (πάλιν + ψάω δηλαδή αποξέω) ήταν κείμενα που είχαν γραφεί πάνω σε προηγούμενα αποξυμένα αρχεία που για θεολογικούς, κυρίως λόγους, είχαν κριθεί ως άχρηστα ή και ως επικίνδυνα. Με το ξύσιμο της φωτογραφικής εικόνας, ο Αποστολάκης, δημιουργεί «παλίμψηστα». Επικαλύπτει την φωτογραφία με άλλη γραφή, προσθέτει, αφαιρεί και τελικά συνθέτει πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης. Οι χαραγμένες εικόνες άλλοτε γίνονται «φράχτες» που εμποδίζουν την κατάδυση στην αρχική πληροφορία καλύπτοντας όλη τη φωτογραφία και άλλοτε «φαντάσματα» εικόνων μέσα στο φωτογραφικό χώρο.

Χρήστος Αποστολάκης

Έχει σπουδάσει Ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας στο Εργαστήριο του Νίκου Κεσσανλή,  γλυπτική στο Εργαστήριο του Γιώργου Λάππα και Ψηφιακές Μορφές Τέχνης. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό,  πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις σε γκαλερί της χώρας, ενώ έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές.