ΑΓΓΕΛΙΕΣ

ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΚΘΕΣΕΙΣ         

► Προσοχή: Αν είδατε την έκθεση, γράψτε μας την γνώμη σας ή κριτική. 

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΠΟΨΕΩΝ

Πάνος Κοκκινιάς

Πάρις Πετρίδης

Ευαγγελία Κρανιώτη

Γιάννης Θεοδωρόπουλος

Αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις των δημιουργών στον Χριστόφορο Μαρίνο (ιστορικό τέχνης), οι οποίες παρουσιάζονται ολόκληρες στον κατάλογο της έκθεσης που θα εκδοθεί προσεχώς.

  Γιώργης Γερόλυμπος

ΧΜ: Ποια λογοτεχνικά και κινηματογραφικά έργα θεωρείς ότι πλαισιώνουν ιδανικά τις φωτογραφίες σου;

ΓΓ: Όσον αφορά τη λογοτεχνία, θεωρώ ότι με έχει επηρεάσει η ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη και συγκεκριμένα o Μικρός Ναυτίλος (1985). Όσον αφορά τον κινηματογράφο, δεν θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι έχω σαφείς αναφορές στο έργο κάποιου σκηνοθέτη. Πολύ πιο έντονες είναι οι επιρροές από το έργο ζωγράφων του 19ου και 20ου αιώνα, με σημαντικότερες αυτές που ξεκινούν από το έργο του William Turner (θαλασσογραφίες), αλλά και τη μινιμαλιστική προσέγγιση, στο πλαίσιο του Ρώσικου Κονστρουκτιβισμού, του Kazimir Malevich.

Χριστίνα Δημητριάδη

ΧΜ: Στη δουλειά σου αντιμετώπιζες ανέκαθεν τον χώρο μεταφορικά; Αν κατάλαβα καλά, δεν φαίνεται να διαφοροποιείς τον ιδιωτικό από τον δημόσιο χώρο.

ΧΔ: Ίσως αυτό που βλέπεις στη δουλειά μου είναι ότι, όταν φωτογραφίζω, είμαι πάντα μέσα. Είμαι μέσα στο σώμα μου, μέσα στον χώρο μου, μέσα στην πόλη, μέσα στην ιστορία. Δεν κρατώ απόσταση. Δεν είμαι απέξω. Δεν παρατηρώ μόνο.

Γιάννης Θεοδωρόπουλος

ΧΜ: Ίσως η πιο κλισέ φράση που έχω διαβάσει για την (ενασχόληση κάποιου με τη) φωτογραφία είναι ότι αποτελεί ένα είδος «sharing experience», μια εμπειρία που κατ' ανάγκην μοιράζεσαι με τους άλλους. Για σένα, τι ακριβώς είναι;

ΓΘ: Καταρχάς, η φωτογραφία είναι μια κατασκευή. Συνήθως, ο φωτογράφος διαχειρίζεται ένα ή και πολλά κομμάτια παρμένα από την πραγματικότητα ή και από προϋπάρχον -αρχειακό ή κατασκευασμένο- υλικό. Η σύγχρονη φωτογραφία, έχοντας περάσει από διάφορες φάσεις, με κεντρικούς άξονες, μεταξύ άλλων, τη Σχολή του Düsseldorf, το σκηνοθετημένο ντοκουμέντο (π.χ. Jeff Wall), τη φωτογραφία μακέτας (π.χ. James Casebere), νομίζω ότι περνάει μια μικρή «κρισούλα» ταυτότητας. Και λέγοντας «κρισούλα» αναφέρομαι στο τι μπορεί να μας πει μια φωτογραφία σήμερα. Φυσικά, πάντα θα παραμένει ένα εννοιολογικό εργαλείο που καταγράφει - όμως εμένα με ενδιαφέρει το τι μπορεί να πει σήμερα ένας καλλιτέχνης, ο οποίος χρησιμοποιεί αυτό το μέσο. Σίγουρα δεν είναι ανταλλαγή εμπειριών! Θα έλεγα ότι φωτογραφία -τουλάχιστον όπως το αντιμετωπίζω εγώ-, αν εξαιρέσουμε το καθαρά ντοκουμενταρίστικο αρχειακό κομμάτι της, είναι η αναζήτηση -με εμμονή- μιας σωματικής γλώσσας, που φλερτάρει με τη γλυπτική, δημιουργώντας ουτοπικά μικροσύμπαντα, οικεία και ταυτόχρονα ανοίκεια.

Στράτος Καλαφάτης

ΧΜ: Θεωρείς ότι οι φωτογραφίες σου εμπεριέχουν το στοιχείο της νοσταλγίας; Και πόσο άνετα αισθάνεσαι με αυτό; «Η νοσταλγία είναι μία μαύρη γάτα που σου καρφώνει τα νύχια στην καρδιά όταν βραδιάζει», έλεγε σε μια συνέντευξή του ο Αλέξης Δαμιανός.

ΣΚ: Με γοητεύει περισσότερο το κενό μεταξύ μνήμης και νοσταλγίας. Το διάστημα αυτό, στο οποίο μπορώ να πηγαινοέρχομαι με μεγαλύτερη ασφάλεια, ανακαλώντας επιλεκτικά εικόνες και γεγονότα. Η νοσταλγία από μόνη της εμπεριέχει πόνο, μελαγχολία και την προσμονή της «επιστροφής». Στις εικόνες μου προσπαθώ να αποφύγω κάθε μορφή συναισθηματισμού. Το μόνο που θα ήθελα να μένει ως μαρτυρία είναι ο χώρος και ο χρόνος.

Πάνος Κοκκινιάς

ΧΜ: Όταν λες «περιεχόμενο» εννοείς μια συγκεκριμένη θεώρηση-οπτική για τον κόσμο, την ύπαρξη, τον έρωτα, τον θάνατο;

ΠΚ: Εννοώ τα υπαρξιακά ερωτήματα: γιατί είμαστε εδώ, τι είναι ο κόσμος και τι υπήρχε πριν από αυτόν, αν είναι όλα τυχαία ή υπάρχει κάποιο νόημα. Όχι, δεν ισχυρίζομαι ότι έχω κάποια θεώρηση και καταλαβαίνω ότι η ενασχόληση -ή η δήλωση ενασχόλησης- με τα παραπάνω μπορεί να ακούγεται από τετριμμένη έως πομπώδης και να προκαλεί ακόμα και ειρωνεία. Δεν λέω όμως ότι οι φωτογραφίες μου καταπιάνονται με το να λύσουν αυτά τα θέματα, αλλά ότι τροφοδοτούνται από αυτά, γιατί είμαι, μάλλον λίγο περισσότερο από το συνηθισμένο, «κολλημένος» μαζί τους. Κι αυτό, ναι, μπορεί να δημιουργεί μία συγκεκριμένη οπτική.

Γιώργος Κορδάκης

ΧΜ: Οι φωτογραφίες που απαρτίζουν το Global Summer έχουν μια ονειρική διάσταση. Γιατί επέλεξες να βάλεις το υποκείμενο σε δεύτερη μοίρα; 

ΓΚ: Δεν πρόκειται για συνειδητή επιλογή. Αυτή είναι η αυθόρμητη ματιά μου. Το όλο σκεπτικό γύρω από το συγκεκριμένο project είναι η αποτύπωση των διαφορετικών τρόπων με τους οποίους αντιλαμβάνεται ο κόσμος το καλοκαίρι στον πλανήτη. Υπό αυτή την έννοια, θεωρώ ότι ταιριάζει μια οπτική ματιά καταγραφής.

Ευαγγελία Κρανιώτη

ΧΜ: Η συνύπαρξη εικόνας και κειμένου, σε συνδυασμό με το στήσιμο μιας ιστορίας, θυμίζει έντονα το έργο καλλιτεχνών όπως ο Duane Michals και η Sophie Calle. Σε έχουν όντως επηρεάσει;

ΕΚ: Σαφώς, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους και σε διαφορετική έκταση. Ο Duane Michals έχει την εξαιρετική αυτή ικανότητα του να εφευρίσκει και ν' αφηγείται ιστορίες. Μα εκτιμώ ιδιαίτερα και το έργο της Sophie Calle. Αν όμως πρέπει ν' αναφερθώ σε ορισμένες πιο προσωπικές επιρροές μου, θα ξεκινήσω από το φωτογραφικό και συγγραφικό έργο του σκηνοθέτη Wim Wenders, του οποίου τα βιβλία Written in the West και Once γέννησαν μέσα μου την επιθυμία της αποσπασματικής αφήγησης και της φωτογράφησης ως «μέσου εξερεύνησης». Επίσης, αξίζει να αναφερθώ στο έργο του σκηνοθέτη Chris Marker. ’λλωστε η συνύπαρξη εικόνας και κειμένου τείνει φυσιολογικά προς τον κινηματογράφο, από τον οποίο πράγματι εμπνέομαι πολύ συχνά όσο και από τη ζωή γύρω μου.

Δήμητρα Λαζαρίδου

ΧΜ: Τι σε έκανε να στραφείς τελικά στην έγχρωμη φωτογραφία και πιο συγκεκριμένα στο αστικό τοπίο;

ΔΛ: Στο αστικό τοπίο βρίσκονται στιγμές από την ιστορία της πόλης. Η πόλη μεταμορφώνεται συνεχώς από τον ίδιο της τον παλμό, και ό,τι κι αν φανταζόμαστε για την εξέλιξή της στο μέλλον μάς εκπλήσσει. Με τον καιρό εντοπίζεις σημάδια είτε υλικά είτε άυλα. Σημεία που περνάνε σήμερα απαρατήρητα αύριο μπορεί να πάρουν διαφορετική διάσταση. Συνεχίζω να είμαι λάτρης της ασπρόμαυρης φωτογραφίας, την έχω δουλέψει πολλά χρόνια. Όμως τα πάντα στη φύση μας παράγονται έγχρωμα, και αποφάσισα να δώσω περισσότερη σημασία. Το χρώμα εκπέμπει κραδασμό. Νιώθω πολύ τυχερή που μπορώ να το χρησιμοποιώ. Κάποτε θα ξανακάνω και ασπρόμαυρη.

Νίκος Μάρκου

ΧΜ: Η δράση του ανθρώπου στον χώρο της πόλης, η διαλεκτική σχέση ατόμου και κοινωνίας, το θέμα της εργασίας και του μόχθου είναι μερικά από τα θέματα που βρίσκονται μονίμως πίσω από κάθε φωτογραφία σου. Προσπαθείς να περιγράψεις την κοινωνική αποξένωση, την αλλοτρίωση των μαζών;

ΝΜ: Γενικώς μέσα από όλες μου τις δουλειές θα έλεγα ότι κάνω μία καταγραφή: ζω αυτόν τον χώρο που έχω επιλέξει να φωτογραφίζω και απλώς καταγράφω εκείνο που βλέπω και αισθάνομαι. Δεν μπορώ να σου πω θεωρητικά πώς και γιατί.

Πάρις Πετρίδης

ΧΜ: Στο περίφημο Βιβλίο της ανησυχίας, ο πολυσχιδής Φερνάντο Πεσόα γράφει: «Τα ταξίδια είναι οι ίδιοι οι ταξιδιώτες. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι αυτό που βλέπουμε, είναι αυτό που είμαστε». Και προσθέτει: «Μέσα μας είναι που τα τοπία έχουν τοπίο». Οι φωτογραφίες των οδοιπορικών σου (Καθ' οδόν: Ηγουμενίτσα-Έβρος, 1998 και Σημειώσεις στην άκρη του δρόμου, 2006) κινούνται σε μια παρόμοια λογική; 

ΠΠ: Ταξιδεύω για να μείνω μόνος. Αποφεύγω τους εξωτισμούς, τις θεαματικές περιστάσεις, τις αποφασιστικές στιγμές. Προτιμώ τα χαμηλόφωνα μέρη όπου τίποτα δεν φαίνεται να συμβαίνει. Ψάχνω τα σημάδια της εμπειρίας στην κοινότοπη καθημερινότητα (Καθ' Οδόν), στα αδιάφορα τοπία (Σημειώσεις...).

ΑΡΧΙΚΗ | ΤΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ | ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ | LINKS | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ