ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΙΔΩΛΟ - ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ



Ε     Π     Ι     Κ     Α     Ι     Ρ     Ο     Τ     Η     Τ     Α
 
ΑΓΓΕΛΙΕΣ

ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΚΘΕΣΕΙΣ         

 

 

Φωτογραφικόν Πρακτορείον 

"Δ.Α. ΧΑΡΙΣΙΑΔΗΣ"

Μεγάλη αναδρομική παρουσίαση του έργου του φωτογράφου (1911-1993), ενός από τους σπουδαιότερους Έλληνες φωτογράφους της εποχής του, με ιδιαίτερη μόρφωση, αισθητική και πνευματική καλλιέργεια.
Αφετηρία της φωτογραφικής του πορείας αποτέλεσε το αλβανικό μέτωπο (1940) όπου ως έφεδρος αξιωμτικός και επίσημος φωτογραφός του στρατού, απαθανάτισε τη ζωή των στρατιωτών και την επέλαση της ελληνικής στρατιάς.
Το 1949 ίδρυσε το φωτογραφικό πρακτορείο «Δ. Α. Χαρισιάδης», με συνέταιρο τον Διονύση Ταμαρέση, το οποίο διατήρησε ως το 1985. Στο πλαίσιο της εμπορικής φωτογράφησης ειδικεύτηκε στη βιομηχανική φωτογραφία και τη διαφήμιση. Ως φωτογράφος του Εθνικού Θεάτρου, αποτύπωσε μεγάλες στιγμές της ιστορίας του.
Παράλληλα, δε σταμάτησε να φωτογραφίζει για προσωπική του ευχαρίστηση και να συμμετέχει σε εκθέσεις στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.  Ήταν ο μόνος Έλληνας φωτογράφος που έλαβε μέρος στην έκθεση The family of Man στη Νέα Υόρκη το 1955. Ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας, δραστηριοποιήθηκε σε όλους τους τομείς του σωματείου. Φωτογραφίες του έχουν βραβευθεί και δημοσιευτεί σε πλήθος βιβλίων, περιοδικών και εφημερίδων.Στα πλαίσια της εμπορικής φωτογράφησης ειδικεύτηκε στη βιομηχανική φωτογραφία και τη διαφήμιση. Ως φωτογράφος του Εθνικού Θεάτρου, αποτύπωση μεγάλες στιγμές της ιστορίας του.
Παράλληλα, δε σταμάτησε να φωτογραφίζει για προσωπική του ευχαρίστηση και να συμμετέχει σε εκθέσεις στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.  Ήταν ο μόνος Έλληνας φωτογράφος που έλαβε μέρος στην έκθεση The family of Man στη Νέα Υόρκη το 1955. Ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας, δραστηριοποιήθηκε σε όλους τους τομείς του σωματείου. Φωτογραφίες του έχουν βραβευθεί και δημοσιευτεί σε πλήθος βιβλίων, περιοδικών και εφημερίδων.

Διάρκεια

18/02/2009 - 19/04/2009

Χώρος

Αθήνα

Μουσείο Μπενάκη

Κτήριο Οδού Πειραιώς

Διοργάνωση

Μουσείο Μπενάκη - Φωτογραφικά Αρχεία

 

 

aaa  

 

Προσοχή: Αν είδατε την έκθεση, γράψτε μας την γνώμη σας ή κριτική. 

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΠΟΨΕΩΝ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΡΙΣΙΑΔΗΣ

Επαγγελματίας ή καλλιτέχνης;

Από τον Κωστή  Αντωνιάδη

Η έκθεση Φωτογραφικόν Πρακτορείον «Δ. Α. Χαρισιάδη» στο Μουσείο Μπενάκη ήταν κάτι που η ελληνική φωτογραφία όφειλε από πολλά χρόνια στο σημαντικό αυτό δημιουργό. Το έργο του στην έκθεση όπως και στον αντίστοιχο κατάλογο είναι κατανεμημένο σε 10 θεματικές ενότητες οι οποίες συνθέτουν μια καθαρή και κατά το δυνατόν αντικειμενική ανάγνωση της πολύπλευρης φωτογραφικής του δραστηριότητας. Εντούτοις καμία από αυτές δεν αναφέρεται αποκλειστικά στην καλλιτεχνική ενασχόλησή του με τη φωτογραφία. Ο τίτλος βέβαια της έκθεσης κάνει σαφές πως το περιεχόμενό της αναφέρεται στο αρχείο του φωτογραφικού πρακτορείου που απέκτησε το Μουσείο Μπενάκη το 1997 και επομένως στο σύνολο του έργο του το οποίο ήταν κυρίως επαγγελματικό. Ο τρόπος με τον οποίο είναι διαρθρωμένη η έκθεση δεν αφήνει κανένα περιθώριο διαχωρισμού επαγγελματικού και καλλιτεχνικού έργου. Πως θα μπορούσε όμως να γίνει αυτό; Πως θα μπορούσε κανείς στο ευρύ επαγγελματικό έργο του να απομονώσει μια ενότητα φωτογραφιών με καθαρά καλλιτεχνικά κριτήρια; Και κυρίως ποια θα ήταν αυτά;

Ο Δημήτρης Χαρισιάδης, σε ένα από τα λίγα κείμενα όπου αναφέρεται στην ασχολία του με τη φωτογραφία, έλεγε πως πέρα από τις επαγγελματικές εργασίες που αναλάμβανε φωτογράφιζε πάντοτε και για τον εαυτό του, σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως τότε ήταν που ξαναγινόταν ερασιτέχνης. Την εποχή που γράφτηκε αυτό το σημείωμα ο όρος ερασιτέχνης δεν είχε την έννοια του περιστασιακού φωτογράφου που έχει σήμερα ή ακόμα και την ετυμολογική σημασία του ως εραστή της τέχνης. Ερασιτέχνης σήμαινε απλά «όχι επαγγελματίας». Η ανάγκη να διαφυλαχθεί η δημιουργικότητα ως αποκλειστικό προνόμιο της καλλιτεχνικής παραγωγής ήταν από τις αρχές ήδη του 20ου αιώνα η αφορμή του διαχωρισμού της από την επαγγελματική φωτογραφία. Η καλλιτεχνική φωτογραφία όφειλε να είναι ένα διαφορετικό είδος, ανεξάρτητο, αυτόνομο και απομονωμένο τόσο από τις άλλες τέχνες όσο και από τις άλλες φωτογραφικές εφαρμογές. Ο Δημήτρης Χαρισιάδης πίστευε πως η διαφορά ανάμεσα στον ερασιτέχνη και στον επαγγελματία φωτογράφο ήταν η δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής του θέματος. Πίστευε δηλαδή πως η δημιουργικότητα και η φαντασία του καλλιτέχνη στη φωτογραφία αφορούν σε κάτι που είναι έξω και πέρα από τον μηχανισμό και τις τεχνικές γνώσεις που χρειάζονται για να πάρει κανείς μια φωτογραφία. Ο φωτογράφος σε κάθε περίπτωση λειτουργεί ως ενδιάμεσος, είναι ένας τεχνίτης που γνωρίζει τον μηχανισμό απεικόνισης της φωτογραφικής μηχανής και χειρίζεται τη χημεία των υλικών, τη σύνθεση του κάδρου και το φωτισμό για να περιγράψει με σαφήνεια το θέμα του. Η βαθύτερη σημασία αυτής της άποψης είναι πως μεταθέτοντας την αξιολόγηση της φωτογραφίας στο εικονιζόμενο θέμα παρακάμπτεται το «πρόβλημα» της μηχανικής παραγωγής της φωτογραφικής εικόνας που ήταν πάντοτε το κυριότερο επιχείρημα  της καλλιτεχνικής απαξίωσης του μέσου.

Είναι όμως πρακτικά αδύνατον να εξακριβωθεί ποια ήταν τα θέματα που είχε επιλέξει να φωτογραφήσει για τον εαυτό του. Και οι επιμελητές της έκθεσης πιστεύω πως είχαν εντέλει δίκιο να αποφύγουν τον διαχωρισμό του έργου του σε επαγγελματικό και καλλιτεχνικό.  Αξίζει πάντως να αναρωτηθούμε εάν θα μπορούσε κάποια ειδική επισήμανση να εξηγήσει στο κοινό τι είναι καλλιτεχνικό στη φωτογραφία; Είναι άραγε κάτι ορατό μέσα στις φωτογραφίες, όπως η φωτοσκίαση του θέματος  ή η σύνθεση του κάδρου που μπορεί να επισημανθούν; Αυτά όμως ακριβώς επειδή είναι ορατά δεν χρειάζονται ειδική επισήμανση. Η τέχνη της φωτογραφίας είναι κυριολεκτικά αδιόρατη. Η Diane Arbus έλεγε πως οι φωτογραφίες της ήταν πάντοτε καλύτερες ή χειρότερες, ποτέ έτσι όπως τις περίμενε να είναι. Αυτό σημαίνει πως η πρόθεση του φωτογράφου ποτέ δεν επαληθεύεται και κάθε φωτογραφία με επαγγελματική εντολή ή ελεύθερη επιλογή θέματος είναι πάντοτε αποτέλεσμα μιας διαμάχης. Κερδίζει κανείς ή  χάνει. Αυτό που σταματά και καθηλώνει το θεατή μπροστά σε μια φωτογραφία ίσως να είναι εντέλει μια αδιευκρίνιστη αίσθηση πως στη συγκεκριμένη περίπτωση η μάχη κερδήθηκε. Και αυτό κανείς δεν μπορεί να το εξηγήσει ή να το επισημάνει.

Αναδημοσίευση από το περιοδικό "Φωτογράφος"

 


ΑΡΧΙΚΗ | ΤΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ | ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ | LINKS | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ 

2004-9 © ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΙΔΩΛΟ